Aan de wand

Haar linker mondhoek trilt. Hoezeer ook ze haar lippen probeert op elkaar te persen, die kleine zenuw blijft haar verraden.
Ze doet alsof het haar niks kan raken. Ze is “over”. “Er” over.
Maar ergens gelooft ze nooit nog zo van iemand te houden.
Ze denkt het te wéten. Nooit meer.

Het is lang geleden. Honderd dagen voorbij, honderden mensen ontmoet en graag gezien. Sindsdien.
Maar nooit zo.
Nooit meer zo.

Ik zie haar.
Zij is mij.
Mijn spiegelbeeld.