27+1

In mijn hoofd is geen plaats voor zevenentwintig dingen.
Vanmorgen kwam nummer achtentwintig uit de lucht gevallen.

En nu?

Waar?

Ik zag laatst in een film hoe iemand een zendertje aan zijn sleutels vastmaakte.
Weet iemand waar je zo’n zendertje kan kopen?

Het gebeurde me namelijk telkens weer.
WAAR
In godsnaam
WAAR ZIJN ZE?

Fonofobie.

Hier volgt een bekentenis: ik kan niet telefoneren.

Ja, ik heb een grote mond.
Ja, mensen-contact is mijn dagelijkse job.
Ja, ik klets je de oren van het hoofd.

Maar ik durf niet telefoneren.

Nog net haalbaar, is een reservatie in een restaurant. Ik haal diep adem, spreek zo snel ik kan en voorbij is de historie. Maar telefoneren om iets te regelen maakt me ziek. En telefonisch meer uitleg vragen over een appartementenzoekertje, laat staan een afspraak maken ter bezichtiging... Ik sterf.

Ik durf niet telefoneren.

Hoe verklaar je dat nou?

Hakken

Ik heb jaren geleden leren lopen op hakken.
Ik moest het echt léren.

Ik herinnerde nog mijn eerste paar. Een beetje zelf-overschatting, want ik was maar liefst 7cm groter en het aantal passen dat ik kon zetten zonder vallen beperkte zich eveneens tot 7.
Gruwel! Pijn aan mijn scheenbeen, verkrampte kuiten, blaren aan de zijkant van mijn kleine teen. Ik kon me niet voorstellen dat ik op een dag VRIJWILLIG en met PLEZIER voor deze schoenen zou kiezen.

Dit was niet vrijwillig. Ik moest. Hakken zijn nu eenmaal sexy. En vrouwen willen sexy zijn. Dus moest ik wel op hakken lopen.

Mijn tweede paar was iets minder hoog. De ‘overgang’ tussen meisje met platte ballerina’s en mijn mooie,ondraagbare, maar o-zo-vrouwelijke eerste paar hakken. Ik herinner me de zovele feestjes die eindigden met op blote voeten te dansen. Het “ging niet meer”.

Het lukte. Ik kreeg stabiliteit en eelt, en stap uiteindelijk met ferme passen door de straten. Op mijn favoriete hakken. Nee, geen Manolo Blahniks. Maar SATC weerspiegelde toch ook een beetje mijn voorliefde.... Ik heb momenteel 32 paar hakschoentjes. (Nog) geen Imelda, maar ik ben er toch best blij mee!!

Sokken

Twee verschillende sokken aan mijn voeten vandaag.... Een donkerblauwe met witte stippen en een zwarte met een oranje streep.

Still, it made my day :-) (en vooral die van mijn collegaatjes)

De wereld

Je kan de wereld indelen in twee soorten mensen: zij die het zeggen als er iets tussen je tanden zit, en zij die het niet zeggen.
Ik behoor tot de eerste soort.