Ben ik nu dom?

Ik ken een Hele Lieve Man.
Hij zou echt de pérfecte man zijn.
Attent, gevoelig. Zorgzaam, bewonderend. Hij laat me in de droom van de vier kindertjes. Hij zou er altijd voor mij zijn en me nooit kwetsen.
Hij is de man van het grote Altijd en Nooit.

En nu ziet hij me graag
Maar dat wil ik helemaal niet.

Ik wil het: "als jij sterft, dan sterf ik ook"
Ik wil de laaiende passie
Ik wil het sprookje.

Verdomme.

Pijn

Er zijn zo van die dagen dat je denkt dat de zon nooit meer op komt.
Dat de wereld stilstaat.

Er zijn zo van die dagen dat je niet begrijpt hoe mensen kunnen lachen.
Ze lopen zorgeloos op straat.

En dan.
Zoals het altijd is
En zoals zo vaak gezegd:

-This too shall pass-

Aan de wand

Haar linker mondhoek trilt. Hoezeer ook ze haar lippen probeert op elkaar te persen, die kleine zenuw blijft haar verraden.
Ze doet alsof het haar niks kan raken. Ze is “over”. “Er” over.
Maar ergens gelooft ze nooit nog zo van iemand te houden.
Ze denkt het te wéten. Nooit meer.

Het is lang geleden. Honderd dagen voorbij, honderden mensen ontmoet en graag gezien. Sindsdien.
Maar nooit zo.
Nooit meer zo.

Ik zie haar.
Zij is mij.
Mijn spiegelbeeld.

De leer van het geduld

Ik mis je.

Liefst van al ga ik heel hard. Roekeloos. Recht vooruit.
Maar de mensen die ik omver rij, de twijgen die ik knak....... die zie ik pas als ik op het einde van de weg omkijk.
Als ik al omkijk.

Meestal ga ik hard. Roekeloos. Ongenaakbaar. Niet te buigen.
Buiten adem sta ik dan aan het einde van de weg, moe en uitgeput. Ik kijk niet meer om.
En daar lag je.

Had ik je maar gezien, dan kon ik je pijn wegkussen, dan had ik je omsloten met mijn warme lichaam. Ik had je gedragen, dagen en nachten lang.

Maar ik zag je niet liggen.
Ik ging alleen maar door. Alleen. Door.

En nu mis ik je.

Porseleinen Kast

Men moet nergens voorzichtiger mee zijn, dan met vooroordelen.
Werd weer pijnlijk duidelijk vandaag.

Auw.