met suiker

Hoe zat het ook al weer?

Men neme 4 eieren.......
en toch, zonder 'echt' recept: heerlijke pannenkoeken op ons bord


Dank u oma, voor de oeroude kunst die je blijkbaar toch in mijn hoofd brandde.
Het heeft gesmaakt!!

Als het morgen zomer was

Zou de wereld helemaal anders zijn als morgen de zon scheen?

Mijn beste vriendin is erg verdrietig.
Ze draagt een kindje in haar buik dat nog te klein is om te leven.
En dat ze misschien gaat verliezen.

Ik kijk naar de echo-beelden en wijs haar op het gevaar.
Zij kijkt naar de echo diezelfde plaatjes en ziet haar zoon met de handjes in de lucht

Lieverd, hecht je alsjeblief niet te veel
...versus....
Zie dat ventje zwaaien, kijk hem nou!

170 beats/minute
Zijn hartje

Kon ik je maar beschermen

170 beats/minute
Mijn hart

Soms

Soms zijn er twee dingen die je kan doen in het leven
Spreken
of
Zwijgen

Ik koos voor het tweede
Maar is het goud?

Toen

Aan het terras-tafeltje naast ons zaten twee jonge meisjes. Blond. Kort rokje. Splinternieuwe hak-schoentjes. De meest blonde een rode bloem in het haar.
Ze praatten over zijn, worden, blijven, komen, gaan en werpen. Of hoe ging het nu weer?

Ik heb het gevoel dat ‘wij’ (lees misschien ‘ik’) in onze tijd helemaal niet zo hip waren. Hakschoentjes kwamen pas bij het eerste loon.
Maar ik herkende het gesprek. Zorgeloos. Ik herkende het oeverloos klagen over zo'n fijn leventje. Ze zouden eens moeten weten.

Soms kan ik de neiging niet onderdrukken om het hen te zeggen. "Je zou eens moeten weten!" "Geniet!"
Gezeten op mijn stoel lijken hun zorgen zo fijn! Maar ok, op hun stoel lijkt die oude tante een beetje getikt.

Psychologie. Niet echt mijn favoriete vak geweest. Misschien daarom dat ik ook niet meer precies weet hoe het nu ging. Zijn, blijven, werpen.
Weet u het nog?

De moeilijke brief

De pen schrijft niet goed. Ze stokt af en toe een beetje, alsof ze weet dat het hoofd dat haar stuurt even hard aarzelt en deze woorden niet wil schrijven.

Ik maak de punt nat, kribbel wat doelloos op de onderkant van mijn schoen.
Ik lach om mijn trillende vingers. “Maak het nog wat erger, M.”
Zelfspot en tremor; deze twee typeren zoals steeds mijn graad van nervositas.

Ik zoek een postzegel, maar kan er geen vinden. Nochtans recent gekocht.
Het is een zwarte pen. Blauw was niet te vinden. Geen vrolijke kleurtjes voor deze brief.

Alsof er zoiets bestaat als “lot”.

De grote melancholie

Tot in de vroege uurtjes gedanst op het huwelijksfeest van een sinds-lang-vriendinnetje.

Alles was zo perfect!
De speeches! Ze was de perfecte dochter, de perfecte zus, de perfecte schoondochter, de perfecte vriendin, de perfecte vrouw, de perfectie zelve. Ze was de liefste, de grappigste, de eerlijkste, de gezelligste, de slimste, de mooiste. Ze was alle perfecte adjectieven verzameld in één vrouw.

Iedereen sloot de ogen en geloofde even in het sprookje.
Terwijl ik en zoveel anderen verdomd goed weten dat ze in onze wilde studentenjaren niet altijd zo’n brave meid was. Dat ze soms heel slecht gezind kan zijn en niet altijd een even correcte zus was. Natuurlijk is ze een fijn mens en een goede vriendin, maar ze is vaak écht niet grappig, heeft een vreemd soort humor en zou zonder dat perfecte kapsel en die 70-minuten-durende make-up helemaal niet zo onweerstaanbaar zijn. Eigenlijk ziet ze er puur natuur ronduit slecht uit ’s morgens. Om dan nog maar te zwijgen van haar ochtendhumeur.

Ik hoop dus dat mijn vader dat ooit anders gaat doen.
Iets als “Ze is koppig, rancuneus en eigenwijs, ze kan een family-chips-pack in één keer opeten.... en ondanks alles... TOCH zien we haar graag.”

Wat vindt u daarvan? Zou toch ook best prima zijn, niet? Ik ben nu eenmaal niet zo perfect en zeker niet zo mierzoet. En dat mag iedereen van mijn part weten!

Bij deze.

Kikkers

Om de hoek verscheen een grote, knappe man. Hij liep met een stevige pas, recht en zelfzeker. De vrijgezel in mij schoot wakker: fraai wild in zicht!

Hij kwam dichterbij en ik knikte goedkeurend bij het fijne hemd en de hippe jeans. Donkere haren, en ik heb het altijd gehad voor de donkere types. Mijn geluksdag.

En toen was hij nog slechts drie passen verwijderd. Het was K.
Hij had ooit nog in mijn jaar gezeten, aan de unief. Een 'studiegenootje', zoals men zegt. Jaren geleden was hij schuchter en grijs, viel niet op, had niet al te veel vrienden, 'niets bijzonders'. Damn, en nu loopt daar die rijzige man, waar ik mijn ogen niet kan van af houden. De kikker werd een prins.


En zo is het al een paar keer gegaan. 'Studiegenootjes', die je herkent, maar bij wie je toch een steelse blik op de badge moet werpen om je de naam te herinneren. En die grijze muizen blijken dan ambitieus en vlot en sociaal en érg goed in hun werk te zijn. Die schuchtere jongens geplaagd door acné, zijn nu de meest aantrekkelijke mannen. Mannen en vrouwen die je niet opvielen (of die je zelfs maar niks vond!), zijn niet zelden het meest grappige of stralende middelpunt van de omgeving.
Kikkers zijn prinsen en prinsessen.

(....ik kan het niet laten..... hoe zouden zij over mij denken?)