Door de bomen.

Heb ik al eens gezegd dat ik hou van wetenschap?

Wel, vandaag was het zover: ik zag het bos.
Alle bomen kwamen netjes logisch te staan. De es, de beuk, de hazelaar en zelfs de treurwilg.

Daar stonden ze.
Ik zag ze.

Het is zo zalig om het bos te zien!

Vriendschap

Creme Brulée
Vanille roomijs met verse aardbeien
Zachte chocoladecake, nog lauw

En dit alles overgoten met een glaasje Amaretto on the rocks.

Mmmmmh.....

Wannabees

Ze draaide de briljanten ring aan haar vinger rond. Eén perfect gemodelleerde wenkbrauw opgetrokken.
“Hij zag er aristocratig uit! Echt geweldig. Echt hé, mijn Luc, hij kan het zo goed uitleggen! Geweldig debat. Alleen spijtig dat de modellator hem steeds wou onderbreken."

- Ik onderdruk een glimlach. Niet te goed meer luisteren. En zeker niet nadenken. Terug naar de orde van de dag -

De leer van het geduld

Ik mis je.

Liefst van al ga ik heel hard. Roekeloos. Recht vooruit.
Maar de mensen die ik omver rij, de twijgen die ik knak....... die zie ik pas als ik op het einde van de weg omkijk.
Als ik al omkijk.

Meestal ga ik hard. Roekeloos. Ongenaakbaar. Niet te buigen.
Buiten adem sta ik dan aan het einde van de weg, moe en uitgeput. Ik kijk niet meer om.
En daar lag je.

Had ik je maar gezien, dan kon ik je pijn wegkussen, dan had ik je omsloten met mijn warme lichaam. Ik had je gedragen, dagen en nachten lang.

Maar ik zag je niet liggen.
Ik ging alleen maar door. Alleen. Door.

En nu mis ik je.

De moeilijke brief

De pen schrijft niet goed. Ze stokt af en toe een beetje, alsof ze weet dat het hoofd dat haar stuurt even hard aarzelt en deze woorden niet wil schrijven.

Ik maak de punt nat, kribbel wat doelloos op de onderkant van mijn schoen.
Ik lach om mijn trillende vingers. “Maak het nog wat erger, M.”
Zelfspot en tremor; deze twee typeren zoals steeds mijn graad van nervositas.

Ik zoek een postzegel, maar kan er geen vinden. Nochtans recent gekocht.
Het is een zwarte pen. Blauw was niet te vinden. Geen vrolijke kleurtjes voor deze brief.

Alsof er zoiets bestaat als “lot”.

Porseleinen Kast

Men moet nergens voorzichtiger mee zijn, dan met vooroordelen.
Werd weer pijnlijk duidelijk vandaag.

Auw.

De grote melancholie

Tot in de vroege uurtjes gedanst op het huwelijksfeest van een sinds-lang-vriendinnetje.

Alles was zo perfect!
De speeches! Ze was de perfecte dochter, de perfecte zus, de perfecte schoondochter, de perfecte vriendin, de perfecte vrouw, de perfectie zelve. Ze was de liefste, de grappigste, de eerlijkste, de gezelligste, de slimste, de mooiste. Ze was alle perfecte adjectieven verzameld in één vrouw.

Iedereen sloot de ogen en geloofde even in het sprookje.
Terwijl ik en zoveel anderen verdomd goed weten dat ze in onze wilde studentenjaren niet altijd zo’n brave meid was. Dat ze soms heel slecht gezind kan zijn en niet altijd een even correcte zus was. Natuurlijk is ze een fijn mens en een goede vriendin, maar ze is vaak écht niet grappig, heeft een vreemd soort humor en zou zonder dat perfecte kapsel en die 70-minuten-durende make-up helemaal niet zo onweerstaanbaar zijn. Eigenlijk ziet ze er puur natuur ronduit slecht uit ’s morgens. Om dan nog maar te zwijgen van haar ochtendhumeur.

Ik hoop dus dat mijn vader dat ooit anders gaat doen.
Iets als “Ze is koppig, rancuneus en eigenwijs, ze kan een family-chips-pack in één keer opeten.... en ondanks alles... TOCH zien we haar graag.”

Wat vindt u daarvan? Zou toch ook best prima zijn, niet? Ik ben nu eenmaal niet zo perfect en zeker niet zo mierzoet. En dat mag iedereen van mijn part weten!

Bij deze.