Kikkers

Om de hoek verscheen een grote, knappe man. Hij liep met een stevige pas, recht en zelfzeker. De vrijgezel in mij schoot wakker: fraai wild in zicht!

Hij kwam dichterbij en ik knikte goedkeurend bij het fijne hemd en de hippe jeans. Donkere haren, en ik heb het altijd gehad voor de donkere types. Mijn geluksdag.

En toen was hij nog slechts drie passen verwijderd. Het was K.
Hij had ooit nog in mijn jaar gezeten, aan de unief. Een 'studiegenootje', zoals men zegt. Jaren geleden was hij schuchter en grijs, viel niet op, had niet al te veel vrienden, 'niets bijzonders'. Damn, en nu loopt daar die rijzige man, waar ik mijn ogen niet kan van af houden. De kikker werd een prins.


En zo is het al een paar keer gegaan. 'Studiegenootjes', die je herkent, maar bij wie je toch een steelse blik op de badge moet werpen om je de naam te herinneren. En die grijze muizen blijken dan ambitieus en vlot en sociaal en érg goed in hun werk te zijn. Die schuchtere jongens geplaagd door acné, zijn nu de meest aantrekkelijke mannen. Mannen en vrouwen die je niet opvielen (of die je zelfs maar niks vond!), zijn niet zelden het meest grappige of stralende middelpunt van de omgeving.
Kikkers zijn prinsen en prinsessen.

(....ik kan het niet laten..... hoe zouden zij over mij denken?)

Sokken

Twee verschillende sokken aan mijn voeten vandaag.... Een donkerblauwe met witte stippen en een zwarte met een oranje streep.

Still, it made my day :-) (en vooral die van mijn collegaatjes)

Zondag

Deze laatste zomerdag ben ik even de meest gelukkige vrouw die hier het gras tussen haar blote tenen voelt kriebelen. Mijn telefoon bracht daarnet een fijn nieuwtje!

Zondag is een dag van heerlijk geurende koffie, je verliezen in dat spannende boek, een tros druiven schaamteloos laten slinken. Zondag is een echte vrienden-dag, een flesje Merlot kiezen voor vanavond, plannen maken voor de week. Zondag is de dag waarop ik mijn pantoffels van onder de kast haal en telkens opnieuw hoop dat het nooit meer maandag zou worden.
Vandaag is het zondag!

Bent u ook zo blij?

De wereld

Je kan de wereld indelen in twee soorten mensen: zij die het zeggen als er iets tussen je tanden zit, en zij die het niet zeggen.
Ik behoor tot de eerste soort.

Blij

Blij.

Terwijl ik Tien Grote Redenen heb om dat niet te zijn.
Omdat hij het niet ziet.
Om alles wat gezegd is.
Omdat mijn hart klopt in mijn keel als zijn ogen mijn richting uit dwalen.
Om alles wat niet gezegd is.
Zal ik doorgaan?

En toch...
Een zonnestraal kwam mij pesten door het raam, als een vervelend jeukend plekje en krabben helpt niet. En toen moest ik lachen.
Zomaar.
Gewoon blij.

Vuur

“Ik zal je niet tegenhouden, M”
Mijn zorgvuldig opgebouwde betoog stokten in mijn keel.
Hier is de witte vlag. Staakt het vuren.

Zijn ogen stonden vermoeid.
Geen strijd. De Zeven Grote Argumenten bleven roerloos liggen op het puntje van mijn tong.

“Je wist dit toch al voor je hier binnenstapte, M”
Zijn blik eerder bezorgd.
“Maar deze keuze is absoluut. Later is twijfel niet meer mogelijk. Een bepalende ja of een bepalende nee.”

De rollen keerden om. Twijfel kroop langzaam omhoog en begon te jeuken onder mijn huid.
“Vertel mij je minste twijfel, M.”
Er is geen weg terug.

“Geen twijfel”
Het vuur brandde in elke plooi.

Ik loog.

Deur op een kier

Mijn rechter grote teen knelt. Ik kan niet stilstaan. Verrekte nieuwe laarsjes! Hoe meer het mijn aandacht krijgt, hoe stekender de pijn. Wiebelen van het ene been op het andere. Auw.

Had ik maar die sokjes aangetrokken. Zouden mijn voeten vast minder zweten. En ik wat beter stilstaan. Verrekte kantoor zonder airco!

Waarom kon ik niet kiezen voor ‘casual chic’, zoals dat tijdschrift van laatst. Nee. Ik moest en zou strikte klasse uitstralen. Hakken, niks ‘casual’. Recht voor de raap. Hoofd omhoog, borst vooruit. Ik weet wat ik wil.

Maar weet hij het?

Pff. Geen tijd meer gehad om mijn haar te checken. Een weerspannige lok strijkt over mijn rechter wang. Helaas, ik voel dat deze details het verschil zullen maken. Het zit niet mee.

Adem diep in en uit.

Kan ik niet toegeven dat de zenuwen niet gevoed worden door knellende schoenen, verstikkende hitte en nét niet de perfecte looks. Alle stress door hem. Een ja of een nee.

De deur gaat open.

Mollie, jouw beurt.

Het voelt een beetje als sterven.