Mijn beste vriendin is erg verdrietig.
Ze draagt een kindje in haar buik dat nog te klein is om te leven.
En dat ze misschien gaat verliezen.

Ik kijk naar de echo-beelden en wijs haar op het gevaar.
Zij kijkt naar de echo diezelfde plaatjes en ziet haar zoon met de handjes in de lucht

Lieverd, hecht je alsjeblief niet te veel
...versus....
Zie dat ventje zwaaien, kijk hem nou!

170 beats/minute
Zijn hartje

Kon ik je maar beschermen

170 beats/minute
Mijn hart

Waar?

Ik zag laatst in een film hoe iemand een zendertje aan zijn sleutels vastmaakte.
Weet iemand waar je zo’n zendertje kan kopen?

Het gebeurde me namelijk telkens weer.
WAAR
In godsnaam
WAAR ZIJN ZE?

Pijn

Er zijn zo van die dagen dat je denkt dat de zon nooit meer op komt.
Dat de wereld stilstaat.

Er zijn zo van die dagen dat je niet begrijpt hoe mensen kunnen lachen.
Ze lopen zorgeloos op straat.

En dan.
Zoals het altijd is
En zoals zo vaak gezegd:

-This too shall pass-

Soms

Soms zijn er twee dingen die je kan doen in het leven
Spreken
of
Zwijgen

Ik koos voor het tweede
Maar is het goud?

Er is een autistisch deel in mijn hart.

Gisteren appartementje gaan zien om te Verhuizen. U leest het goed, met hoofdletter V.

Ik voel weemoed bij het achterlaten van mijn favoriete stad. Ik kijk met pijn naar mijn mooie slaapkamer, de lamp die al zo lang scheef hangt in de keuken, de leuke kras naast de sofa.

There is no place like home.

Maar nog even, en mijn home ligt elders.

La ville où les projets prennent vie

Het is stil geweest...
http://www.carcassonne.org/

en daarmee weet u alles

Aan de wand

Haar linker mondhoek trilt. Hoezeer ook ze haar lippen probeert op elkaar te persen, die kleine zenuw blijft haar verraden.
Ze doet alsof het haar niks kan raken. Ze is “over”. “Er” over.
Maar ergens gelooft ze nooit nog zo van iemand te houden.
Ze denkt het te wéten. Nooit meer.

Het is lang geleden. Honderd dagen voorbij, honderden mensen ontmoet en graag gezien. Sindsdien.
Maar nooit zo.
Nooit meer zo.

Ik zie haar.
Zij is mij.
Mijn spiegelbeeld.